دلتنگی ام را می تکانم باز،درکوچه های خسته ی تکرار

حرف دلم را می زنم با خود،درکوچه های تنگ بی دیدار

دستان سردم را نمی گیرند،اینجاپناهی نیست،راهی نیست

بیراهه های مملو از درد است،بیراهه های سرد و ناهموار

مشکل توان اینجا دمی آسود،باری ز دوش خستگی برداشت

در کوچه های بی حضور تو،درکوچه های خسته وبیمار

این لحظه ها تا کی شود تکرار،این بی تو بودن های بی معنی

برگرد تامعنا بگیرد عشق،من خسته ام از این همه تکرار

باخنده های خود شکوفا کن لب های پر اندوه را اینک

تفسیر ناب عشق چشمانت،معنای انسانی،پر از ایثار

من سجده می کردم در آن لحظه ،در پای تو شیطان اگر بودم

در پای تو ای منتهـای مهر،در پای تو ای از صفا سرشار

در انتظار دیدنت با شوق، این چشم ها بر راه خواهد ماند

این چشم های مست دیدارت، این چشم های تا ابد بیدار

 من آن روز? کوچه را با اشک هایم آب خواهم داد تا؛ بوی خوش

 آمدن یار همه را با خبر کند؛ و به انتظار دیرینه ی من پایان دهد.

 من تو را? عشقت را? حتی دوست داشتن هایت را? در سینه ام?

 در خیالم و در روحم حبس خواهم کرد

در تاریكی بی آغاز و پایان

دری در روشنی انتظارم رویید.

خودم را در پس در تنها نهادم

و به درون رفتم:

اتاقی بی روزن تهی نگاهم را پر كرد.

سایه ای در من فرود آمد

و همه شباهتم را در ناشناسی خود گم كرد.

پس من كجا بودم؟

شاید زندگی ام در جای گمشده ای نوسان داشت

و من انعكاسی بودم

كه بیخودانه همه خلوت ها را بهم می زد

 و در پایان همه رؤیا ها در سایه بهتی فرو می رفت.

***

من در پس در تنها مانده بودم.

همیشه خودم را در پس یك در تنها دیده ام.

گویی وجودم را در پای این در جا مانده بود،

در گنگی آن ریشه داشت.

آیا زندگی ام صدایی بی پاسخ نبود؟

***

در اتاق بی روزن انعكاسی سرگردان بود

و من در تاریكی خوابم برده بود.

در ته خوابم خودم را پیدا كردم

و این هشیاری خلوت خوابم را آلود.

آیا این هشیاری خطای تازه من بود؟

***

د رتاریكی بی آغاز و پایان

فكری در پس در تنها مانده بود.

پس من كجا بدم؟

حس كردم جایی به بیداری می رسم.

همه وجودم را در روشنی این بیداری تماشا كردم:

آیا من سایه گمشده خطایی نبودم؟

***

در اتاق بی روزن

انعكاسی نوسان داشت.

پس من كجا بودم؟

در تاریكی بی آغاز و پایان

بهتی در پس در تنها مانده بود.